مراقب هویت دیجیتال خود باشید

شاید بسیاری از ما، در شبکه‌های اجتماعی متعددی، کم و بیش فعالیت کنیم. و یا از ابزارهایی بر روی دستگاه‌های هوشمندمان!!! (هیچ دستگاه هوشمندی به صورت عمومی و انبوه تولید نشده است. اصطلاح هوشمند معادل Smart ابدا ربطی به هوش ندارد. تمامی دستگاه‌هایی که به عنوان موبایل، تبلت، لپ‌تاپ و حتی کامپوترهای رومیزی شخصی استفاده می کنیم، دستگاه‌هایی فاقد هرگونه هوش هستند که نسبت به برخی فعالیتها واکنش نشان می‌دهند. مثلا هنگامیکه یک ایمیل جدید دریافت می‌کنید، به شما هشدار می‌دهند. این هوش نیست. اینها همگی نه تنها هوشمند نیستند، بلکه به ذات، ماشین‌هایی کودن هستند) بهره ببریم. نکته‌ی بسیار مهم در استفاده از هرکدام، توجه ویژه به چگونگی حفظ و نگهداری حریم خصوصی توسط آن پلتفرم، دستگاه یا ابزار است. 
هنگامیکه قصد ایجاد یک حساب کاربری، مثلا در اینستاگرام  یا فیس‌بوک ، دارید، هنگام نام‌نویسی باید با شرایط و سیاست‌های آنها موافقت کنید. در غیر این صورت مجاز به عضویت در مثلا فیس‌بوک نیستید. اما به راستی چند نفر هنگام نام‌نویسی، شرایط فیس‌بوک یا اینستاگرام را مطالعه کرده‌اند؟
هنگامیکه قصد دارید تلگرام  را بر روی دستگاه خود برپا کنید، باید تمام شرایط و سیاست‌های تلگرام را بپذیرید و دسترسی‌های لازم را به او بدهید. در غیر اینصورت، نمی توانید از آن استفاده کنید. و این روزها نداشتن تلگرام کمبود بزرگی محسوب می‌شود!!!
پذیرش قوانین و سیاست‌ها، تنها گام اول برای وارد شدن به دنیای بی در و پیکر اینترنت است. در پایان عضویت در هر پلترفرمی، شما رسما صاحب یک هویت مجازی شده‌اید. برخی از این سکوها، مانند گوگل ، مایکروسافت  و فیس‌بوک ، به قدری در جزییات زندگی کاربران وارد می‌شوند و از آنها آگاهی دارند که به راحتی می‌توانند با استفاده از ربات‌های خود (ربات الزاما یک ماشین فیزیکی نیست)، مدل رفتاری هر کاربری را با دقت بسیار بالا، شبیه سازی کنند. در این زمینه، گوگل پیش‌تاز است. گوگل آگاهی کاملی از اطلاعات هویتی شما دارد. تصاویر شما را می‌بیند، مکاتبات و مکالمات شما را می‌خواند و می‌شنود، از ارتباطات و دوستان شما با خبر است، می‌داند از چه کلیدواژه‌هایی برای جستجو استفاده می‌کنید، می‌داند بیشتر به چه وب‌سایتهایی سر می‌زنید و حتی می‌داند در هر لحظه در کدام نقطه از جهان هستید و ... البته قصد ندارم بگویم که گوگل شما را تجسس می‌کند. فقط منظورم این است که به تمام این داده‌ها دسترسی دارد، آن هم با مجوز مکتوب و تایید شده‌ی خود شما!
هر چه که استفاده از ابزارهای ارتباط جمعی مانند تلگرام، اینستاگرام، واتس‌اپ و غیره، گسترده شده و به طرز اپیدمی واری رو به توسعه است، توجه به مسئله‌ی حفظ حریم خصوصی و هویت فردی، به همان میزان مورد بی توجهی و حتی ناآگاهی قرار گرفته است. بسیاری نمی‌دانند که با هر فعالیتی در هر یک از شبکه‌های اجتماعی، اطلاعات خود را تا چه عمقی و با چه کسانی در سراسر جهان، به اشتراک می‌گذارند.
اجازه بدهید قدری در این خصوص بیشتر وارد جزییات شویم. داده‌ها، صرفنظر از اینکه کی، چگونه و کجا تولید شوند، برای استفاده‌های بعدی باید در جایی ذخیره شوند که به آن جا! پایگاه داده  گفته می‌شود. انواع و اقسام پایگاه‌داده‌ با کاربردهای متنوع وجود دارد. معروف‌ترین آنها SQL Server ، MySql ، Oracle  و ... هستند. داده‌ها، در پایگاه‌های داده بر روی یارانه‌های قدرتمندی در سراسر جهان و در مجموعه‌هایی به نام مرکز داده ، جمع آوری و نگهداری می‌شوند تا در مواقع نیاز، واکشی و پردازش شوند.
به بیان بسیار ساده، هر پایگاه داده دارای مجموعه‌ای از اشیاء است. مانند جداول. و هر جدول داده‌های بخصوصی را درون خود نگهداری می‌کند. شکل زیر، یک جدول بسیار ساده را که شامل اطلاعات کاربر است، نمایش می‌دهد:
در سیستم‌های بزرگ و پیچیده، مانند فیس‌بوک، و در مقیاس کوچکتر، اینستاگرام، هر جدول با جداول دیگر در پایگاه داده، ارتباطی منطقی دارد. مثلا اطلاعات هویتی هر کاربر در یک جدول نگهداری می‌شود. جدولی دیگر، حاوی مطالب و نوشته‌های کاربر است. جدولی دیگری تصاویر ارسال شده‌ی کاربر را نگهداری می‌کند و همین طور تا آخر. به علاوه، جدول حاوی اطلاعات هویتی کاربر، با جدول تصاویر ارتباط دارد. مثلا هر کاربر می‌تواند دارای چندین تصویر باشد. از طرف دیگر، هر کاربر می‌تواند دارای چندین مطلب و نوشته باشد. بنابراین، جداول با یکدیگر در ارتباط هستند. شکل زیر، ارتباط بین دو جدول کاربر و تصاویر را نشان می‌دهد:
خب. پس تا اینجا دیدیم که اطلاعات ما به چه ترتیب ذخیره و نگهداری می‌شوند. فرض کنید که ما در فیس‌بوک، دوستی هم داریم. از آنجا که دوست ما هم از دید فیس‌بوک یک کاربر است، پس اطلاعات او هم در همان جدول، مشابه اطلاعات خود ما، ذخیره می‌شود. به این ترتیب، جدول کاربران، حاوی میلیون‌ها رکورد است. در مورد فیس بوک، این عدد بیش از یک میلیارد است. 

ارتباط بین هر شخص با دوستانش چگونه است؟

هر شخصی می‌تواند با مجموعه‌ای از افراد، در ارتباط باشد. یعنی جدول کاربران، در یک ارتباط چند به چند با خودش است. شخص اول یک رکورد دارد، شخص دوم هم یک رکورد همین طور تا شخص n‌ام. شخص اول با شخص دوم در ارتباط است و شخص دوم با شخص مثلا هفتم و شخص هفتم با شخص i‌ام. و به این ترتیب، مجموعه‌ی گسترده‌ای از ارتباطات بین اشخاص شکل می‌گیرد که عمق آن بسته به ارتباطات افراد، گاه غیر قابل تصور است.
هدف این نیست تا ساختار و چگونگی ذخیره‌ی اطلاعات بیان شود. بلکه تمام موارد بالا تنها به این دلیل توضیح داده شدند تا مشخص شود که ارتباطات ما در شبکه‌های اجتماعی به چه ترتیب می‌تواند گسترده شود. این مدل از ارتباطات، صرفا یک مثال بود. هر سیستمی، بسته به نیاز خود، جداول و ارتباطات بین آنها را پیاده سازی می‌کند.

دانستن این ارتباطات چگونه می‌تواند به حفظ حریم خصوصی و هویت شخصی کمک کند؟

شخصی در فیس‌بوک، عکسی را به اشتراک گذاشته‌ یا مطلبی را زیر مطلب دیگری به عنوان دیدگاه نوشته‌ است. و تصور می‌کند، در حقیقت توهم دارد، که فقط دوستانش و فقط کسانی که با آنها در ارتباط هست، این فعالیت او را خواهند دید. چرا که به سیاست‌های حفظ حریم خصوصی فیس‌بوک ناآگاه است و تنظیمات آنرا نادیده گرفته است. 
شخصی مطلبی را یا تصویری را منتشر می‌کند. هر یک از دوستان یا دنبال کنندگان آن شخص، آن مطلب یا تصویر را خواهند دید. مثلا فرد A تصویر G را منتشر می‌کند. این فرد دارای ۱۰۰ دوست است که هیچ کدام از آنها جز به واسطه‌ی ارتباط با فرد A، با یکدیگر در ارتباط نیستند و هر کدام از آنها هم دارای فهرست ۱۰۰ نفره‌ای از دوستان هستند و همین طور تا انتها. اگر هر ۱۰۰ نفر دوست فرد A به تصویر G واکنش نشان دهند، تک تک آنها از وجود دیگری با خبر خواهند شد. بسته به نوع تنظیمات امنیتی، دوستان آنها هم همین طور. و ناخواسته و نادانسته، تصویر G بین میلیون‌ها نفر به اشتراک گذاشته خواهد شد. شاید این رویه، برای شما چندان مطلوب نباشد. در ابتدا نفر اول از وجود ۹۹ نفر دیگر مطلع می‌شود. سپس ۱۰۰ دوست او از واکنش او مطلع می‌شوند. سپس دوستان هر یک، از واکنش دیگری و ...
شخص دیگری عکسی را از تفرج خانوادگی‌اش در اینستاگرام به اشتراک می‌گذارد. دوستانش به آن واکنش نشان می‌دهند. هر کدام از آنها، می‌توانند ببینند که بجز خودشان، چه کس دیگری به آن عکس واکنش داشته. حتی اگر با او در ارتباط نباشند. فاجعه زمانی رخ می‌دهد که آن شخص عکسی را به اشتراک بگذارد که شما هم در آن تصویر باشید. ناخواسته، بخشی از اطلاعات شما را با کسانی که شاید و احتمالا مایل نیستید، به اشتراک گذاشته‌ است.
شخصی در فیس‌بوک، زیر مطلبی، دیدگاهی گذاشته‌ است. حرفهایی زده‌ و نمی‌داند که به دلیل ناآشنایی با قوانین و شرایط حفظ حریم خصوصی، تا چندین و چند مرحله و تا چه عمقی از کاربران، دیدگاه او را خواهند دید.
اگر این قبیل مسائل برای شما اهمیت دارد، قبل از اینکه هر نوعی از محتوا را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کنید، اندکی به چگونگی حفظ حریم خصوصی در آن شبکه، اندیشه کنید. ببینید چه چیزی را با چه کسانی به اشتراک خواهید گذاشت؟ 
اگر چهل هزار نفر شما را دنبال می‌کنند و همزمان، شما با افراد خانواده و نزدیکان خود هم در ارتباط هستید، بدانید که آن چهل هزار نفر دیگر هم به نوعی در حریم خصوصی شما - که احیانا مطلوب برخی از خویشان شما نباشد - سهیم و شریک هستند.
البته هرکس کاملا نسبت به آنچه که منتشر می‌کند مجاز است. تنها دو نکته حائز اهمیت وجود دارد:
۱. آیا هرکس‌ به طور کامل نسبت به حریم آنچه که منتشر می‌کند، آگاه است؟
۲. آیا در آنچه که منتشر می‌کند، حریم خصوصی افراد دیگر، محفوظ می‌ماند؟
اگر پاسخ هر دو پرسش بالا مثبت است، بسم الله؛ این تو، این گوی و این میدان. 

مقالات مرتبط

برچسب‌ها: هویت دیجیتال حریم خصوصی
آدرس کوتاه:
اولین دیدگاه را شما ارسال کنید.